ஆப்பிள் சொல்லும் மூன்று கதைகள்-ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்

                                                                                                                                             -muralee sekar

இதோ ஸ்டீவ் பேசுகிறார் ....

" நன்றி ! உலகின் மிக உன்னதமான் பல்கலைக் கழகங்களில் ஒன்றான இதன் ( ஸ்டான்ஃபோர்டு ) பட்டமளிப்புவிழாவில் இன்று உங்களுடன் இந்த நேரத்தை பகிர்ந்து கொள்வதில் பெருமிதமடைகிறேன் ( கூட்டம் குதுகலிக்கிறது ). உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால் இதற்கு முன்னர் நான் பல்கலைக் கழகங்களின் பட்டங்களைத் தொட்டவனல்ல . இதுதான் முதல் முறை .( கூட்டம் புன்னகைக்கிறது அவ்ரும் தான் ). இன்று உங்களுக்கு என் வாழ்க்கையிலிருந்து மூன்று கதைகள் சொல்லப் போகிறேன் . அவ்வளவுதான் . பெரிதாக ஒன்றுமில்லை . மூன்றே கதைகள் தான் .

           முதல் கதை " புள்ளிகள் இணைவதைப் " பற்றியது . நான் கல்லூரியில் சேர்ந்த ஆறே மாதத்தில் கல்லூரியை விட்டு வெளியேறினேன் . ஏன் ?. இது என் பிறப்பிலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டு இருந்தது . என் தாய் என்னைப் பெற்றெடுக்கும் பொழுது அவள் ஒரு மணமாகாத கல்லூரியில் படிக்கும் இளம் பெண் . நான் பிறந்ததும் என்னைத் தத்துக் கொடுக்க முடிவெடுத்துவிட்டாள் . என்னை கல்லூரியின் கல்விமான்களில் ஒருவர் தத்தெடுப்பார் என்று அவள் உறுதியாக நம்பியிருக்கக் கூடும் . நல்லவள் . அவள் நினைத்தது பலித்தது . என்னை ஒரு வழக்கறிஞரும் அவரது மனைவியும் தத்தெடுத்துக் கொள்ள சம்மதித்தனர் நான் பிறப்பதற்கு முன்னரே . அவர்கள் விரும்பியது ஒரு அழகான பெண் குழந்தையை . அவர்களின் துரதிஷ்டம் , நான் பிறந்தேன் . ஆனால் பின்புதான் என்னைப் பெற்றவளுக்குத் தெரிய வந்தது என் வளர்ப்பு தந்தை கல்லூரியைத் தாண்டாதவர் . வளர்ப்புத் தாயோ பள்ளியையேக் காணாதவர் . அதனால் என்னை பெற்ற மகராசி என்னை தத்துக் கொடுக்க சம்மதிக்கவில்லை . என்னை கண்டிப்பாக கல்லூரியில் சேர்த்து படிக்க வைப்பதாக உறுதி கூறியே என்னைத் தத்தெடுத்தார்கள் . இப்படித்தான் என் வாழ்க்கை தொடங்கியது . 17 வருடங்களுக்குப் பிறகு நான் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன் . விவரம் புரியாமல் நானாகவே ஒரு கல்லூரியைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் . அதுவும் இந்த " ஸ்டான்ஃபோர்டு " போன்றே செலவு மிகுந்தது . என்னை வளர்த்த பெற்றோர்களின் வாழ் நாள் சேமிப்பு முழுவதும் என் கல்லூரிக் கட்டணத்திற்கே செலவானது . ஆனால் ஆறே மாதத்தில் எனக்கு அந்தக் கல்லூரியில் பயில்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று தோன்றியது . வாழ்க்கையில் என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை . என் பெற்றோரின் அத்தனை பணமும் காலி . சற்று பயமாக இருந்தது . கல்லூரியை விட்டு வெளியேறினேன் . இப்போது திரும்பிப் பார்த்தால் நான் வாழ்வில் எடுத்த மிகச் சிறந்த முடிவு அது .( கூட்டத்தில் சிரிப்பொலி ) எனக்குப் பிடித்ததைப் படிக்கத் தொடங்கினேன் . சில நேரங்களில் உறங்கக் கூட வழியில்லாமல் , நண்பர்களின் அறையின் தரையில் தூங்கினேன் . தெருவில் வீசப்பட்ட காலியான " கோக் " பாட்டில்களைச் சேர்த்து விற்று அந்தப் பணத்தில் பசியைப் போக்கினேன் . ஒவ்வொரு ஞாயிறும் 7 மைல்கள் நடந்து " ஹரே கிருஷ்ணன் " கோவிலுக்குச் செல்வேன் அங்கு அளிக்கப் படும் உணவிற்காக . எனக்கு மிகப்பிடித்த உணவு அது . என்னிடத்தில் இருந்த கற்கும் ஆர்வம் மேலும் மேலும் அதிகரித்தது . நான் படித்த கல்லூரியில் " காலிகிராஃபி " என்னும் அழகாக எழுதும் கலையைக் கற்றுக் கொடுத்தனர் . கல்லூரியின் சுவர்களும் , அறிவிப்புகளும் அத்தகைய அழகிய எழுத்துக்களையே தாங்கியிருக்கும் . அதில் சென்று சேர்ந்தேன் . அங்கு சில தட்டச்சு சூட்சமங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தேன் அதுவும் எனக்கு உடனே பெரிதாக துணை புரியவில்லை . ஆனால் 10 வ்ருடங்களுக்குப் பின்னர் , நாங்கள் " மாக் " கம்யூட்டர்களை உருவாக்கிய போது அன்று கற்ற கலை மிகவும் உதவியது . அதுதான் அழகிய எழுத்துருக்களைக் கொண்ட முதல் கம்யூட்டர் . நான் பிடித்ததைப் படிக்காமலிருந்தால் ஆப்பிள் இன்று அழகிய எழுத்துருக்களை இழந்திருக்கும் . மைக்ரோசாஃட்டு ம் இதனை திருடியிருக்க முடியாது . ( கூட்டம் ஆமோதித்து சிரிக்கிறது ). மொத்த்தில் கணிணி உலகமே இதைப் பெற்றிருக்காது . இவ்வாறு என் வாழ்வில் வைக்கப்பட்ட புள்ளிகள் இணைவதை நான் கல்லூரியில் இருந்த போது உணரவில்லை . எப்போதும் புள்ளிகள் வைக்கப்படும் போது புரிவதில்லை . வைக்கப்பட்ட புள்ளிகள் இணைக்கப்படும் போதே புரிகின்றன . உங்களின் உள்மனம் என்ன சொல்கிறதோ அதன்படிச் செல்லுங்கள் . முழுமையாக நம்புங்கள் . அது எண்ணமோ , தற்செயலோ , தெய்வமோ அல்லது கர்மாவோ அதனை முழுமையாக நம்புங்கள் . அது உங்களை உச்சங்களுக்கு இட்டுச் செல்லும் .

             எனது இரண்டாவது கதை , காதலையும் இழப்பையும் பற்றியது . எனது அதிர்ஷ்டம் . எனக்குப் பிடித்தது என்ன என்பதை இளவயதிலேயே கண்டுகொண்டேன் . எனது இருபதாவது வயதில் நானும் வாசும் சேர்ந்து எங்கள் வீட்டின் பழைய பொருட்கள் வைக்கும் அறையில் " ஆப்பிளைத் " தொடங்கிவிட்டோம் . கடினமாக உழைத்தோம் . விளைவாக , 10 வருடங்களுக்கு பிறகு , 2 பேருடன் தொடங்கிய அது , 4000 பேருடன் 2 மில்லியன் டாலர் கம்பெனியாக வளர்ந்தது . எனது 30 வது வயதில் " மாக் " கணிணியின் மிகச்சிறந்த படைப்பை வெளியிட்டோம் . சில நாட்களில் நான் நிறுவனத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டேன் . நீங்கள் ஆரம்பித்த நிறுவனத்திலிருந்து உங்களை எப்படி வெளியேற்ற முடியும் என்று நீங்கள் கேட்கலாம் . தொழில் நுட்பத்தில் சிறந்தவர்கள் சிலரை நிறுவனத்தில் சேர்த்தேன் . கடைசியில் அவர்களுடன் ஏற்பட்ட் கருத்து வேறுபாடு காரணமாக நிறுவனத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டேன் .   பகிரங்கமாக வெளியேற்றப்பட்டேன் . எனக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை . அடியுடன் பெயர்த்தெடுக்கப்பட்ட தோல்வி . அங்கிருந்து எங்காவது ஓடிவிடலாம் போலிருந்தது . ஆனால் அந்த நிகழ்வு என்னுள் இருந்த தீயை மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரியச் செய்தது . அடுத்த 5 வருடங்களில் " நெக்ஸ்ட் " என்ற எனது அடுத்த நிறுவனத்தை தொடங்கினேன் . " பிக்சார் " என்ற அடுத்து ஒரு நிறுவனத்தையும் தொடங்கினேன் . ஒரு அழகான பெண்ணிடம் காதலிலும் விழுந்தேன் . அவளே என் மனைவியாகும் வரமும் பெற்றேன் . " பிக்சார் " நிறுவனம் உலகின் முதல் அனிமேட்டட் திரைப்படமான " டாய் ஸ்டோரி " எடுக்கத் தொடங்கியது . அதன் வெற்றி உலகறிந்தது . இதில் பெரும் திருப்பமாக ஆப்பிள் , நெக்ஸ்டை வாங்கியது . நான் மீண்டும் ஆப்பிளுக்குள் நுழைந்தேன் . " நெக்ஸ்ட் "   ஆப்பிளின் மூளையாக செயல்படத் தொடங்கியது . நான் ஆப்பிளிலிருந்து வெளியேற்றப்படாவிட்டால் இதெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை . சில நேரங்களில் வாழ்க்கை உங்களை ஓட ஓட துரத்தலாம் , ஓங்கியும் அடிக்கலாம் . ஆனால் நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள் . வாழ்க்கை முழுவதும் எனக்கு என்ன பிடித்ததோ அதை மட்டுமே செய்தேன் . அதுதான் என்னை எந்த நேரத்திலும் தளரவிடாமல் காத்தது . நீங்கள் செய்யும் வேலையே உங்கள் வாழ்வின் பெரும் பகுதியை ஆட்கொள்ளப் போகிறது . அதனால் பிடித்ததை மட்டும் செய்யுங்கள் . அதுதான் உங்களை உயர்த்தும் . உங்களுக்குப் பிடித்தது எது என இன்னும் நீங்கள் கண்டுகொள்ளவில்லையா ? தேடிக் கொண்டே இருங்கள் . தளர்ந்துவிடாதீர்கள் .   தளர்ந்துவிடாதீர்கள் , தேடிக் கொண்டே இருங்கள் . ( பலத்த கைத்தட்டல்கள் )



எனது மூன்றாவது கதை இறப்பினைப் பற்றியது . என் இளவயதில் படித்த ஒரு வாக்கியம் நினைவுக்கு வருகிறது . அது " ஒவ்வொரு நாளையும் உங்களின் இறுதி நாள் போல வாழ்ந்தால் ஏதேனும் ஒரு நாள் உங்கள் வாழ்வின் பொன்னாளாகும் ". இது என்னை மிகவும் பாதித்தது . ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் கண்ணாடி முன் நின்று " இது உன் வாழ் நாளின் கடைசி தினமாக இருந்தால் நீ என்ன செய்ய விரும்புவாய் ?" என்று என்னையே நான் கேட்டுக் கொள்வேன் . இதுவே என் வாழ்வின் மிக முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கத் துணை புரிந்தது . எல்லா எதிர்பார்ப்புகளும் , பயங்களும் , தான் என்ற அகந்தையும் , தோல்விகளும் " இறப்பு " என்ற வார்த்தையின் முன் அர்த்தமற்றதாகின்றது . நாமும் ஒரு நாள் இறந்துபடுவோம் என்ற ஒரு எண்ணம் மற்றுமே தோல்விகளிலிருந்து உன்னை மீட்டெடுக்கும் . நம்மிடம் இழப்பதற்கு ஒன்றுமேயில்லை என்பதுதான் உரத்த உண்மை . ஒரு வருடத்திற்கு முன்னர்தான் எனக்கு புற்று நோய் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப் பட்டது . கணையத்தில் புற்றுக் கட்டிகள் . எனக்கு கணையம் என்றால் என்ன என்பது கூடத் தெரியாது . இது ஒருவகையான குணப்படுத்தவியலாத புற்று நோய் என்று வல்லுனர்கள் கூறினார்கள் . ஆறுமாதத்திற்குத் தாங்கினாலே அதிகம் என்றனர் . எனது மருத்துவர் வீட்டிலிருந்து ஓய்வெடுக்கச் சொன்னார் . சுருங்கக் கூறினால் அவரது மொழியில் சாவிற்கு தயாராகச் சொன்னார் . அதன் பிறகு எனது பொழுதுகள் மருந்துகளில் விடிந்தது . ஒரு நாள் , குணப்படுத்தவியலாதது என்றுணரப்பட்ட புற்று நோய் மருந்துகளுக்கு கட்டுப்பட்டது . குணப்படுத்தவும் பட்டது . இதோ உங்கள் முன்னால் நிற்கிறேன் . ( கூட்டம் ஆர்பரித்தது ). இதுதான் சாவின் விளிம்பைத் தொட்ட ஒரு தருணம் . இந்த அனுபவத்தால் இன்னும் உறுதியாகச் சொல்கிறேன் , இறப்பு ஒரு அறிவார்ந்த அற்புதம் . யாரும் சாவதிற்கு விரும்புவதில்லை . சொர்க்கதிற்குச் செல்ல விரும்புவர்கள் கூட சாவதற்கு விரும்புவதில்லை . இறப்புதான் நாம் எல்லாரும் சேரும் ஒரு புள்ளி . இதில் யாரும் விதிவிலக்கல்ல . விலகிப்போவதுமில்லை . அந்த நாள் எந்த நாளாகவும் இருக்கலாம் . உண்மை சுடும் . மன்னிக்கவும் . உங்கள் வாழ்நாள் எண்ணப்படுகிறது . அதில் மற்றவரின் வாழ்வை வாழாதீர்கள் . உங்கள் உள்ளம் சொல்வதைக் கேளுங்கள் . அதுக்கு மட்டும் தான் தெரியும் உங்களின் தேவை என்னவென்று . மற்றவையெல்லாம் இரண்டாம் பச்சம் . எங்கள் காலத்தில் மிகச்சிறப்பான புத்தகம் ஒன்று " மொத்த உலகின் பட்டியல் ". அது ஒரு புத்தக கூகுள் . அதன் கடைசி பதிப்பு எனக்கு உங்கள் வயதிருக்கும் பொழுது வெளியானது . அதன் கடைசிப்பக்கதில் ஒரு அழகிய காலைப் பொழுதின் படம் போட்டிருக்கும் . அதன் அடியில் ஒரு வாசகம் .  " பசித்திரு தனித்திரு " (Stay Hungry,Stay Foolish). நான் எப்பொழுதும் விரும்பியது அதைத்தான் . நான் உங்களுக்குக் கூற விரும்புவதும் அதைத்தான் .  " பசித்திரு தனித்திரு "

Thanks to:  

muralee sekar 

muraleearyan@gmail.com